P: Toen ik 19 was hebben we een keer heel lang gedanst. Ik vroeg wat je deed en je zei dat je kunstenaar was en bakstenen op elkaar stapelde. Ik dacht, deze jongen is heel vaag.
H: Ik had voor schilder geleerd op de academie, maar daarna geen schilderij meer gemaakt. De straat was opgebroken voor mijn deur. Het ging vanzelf, ik vond de stenen mooi, dus ik ging er wat mee proberen. 's Nachts ging ik stiekem de bouwplaats op en maakte prachtige vormen. Zo ben ik beeldhouwer geworden. Toen zijn de maquettes begonnen.
P: Wat was je eerste grote maquette?
H: Dat was voor een plan van Rem Koolhaas voor een voorstad van Parijs. Ik heb toen een manier van werken ontwikkeld die bij mij hoorde. Ik had in de haven mooi verregend triplex gevonden en dat werden akkers, een miniatuurboekje stelde de bibliotheek voor. Als je door je oogharen naar mijn landschappen kijkt lijken ze echt. Ze zijn suggestief zonder te verhullen dat ze van bezems, luciferdoosjes en souvenirs zijn gemaakt.
P: Met onze theatergroep Hotel Modern maak je voorstellingen, wat is daar leuk aan?
H: Dat je je publiek avond aan avond ontmoet, wat bij exposities nauwelijks het geval is. Voor mij komt bij het maken van theatervoorstellingen alles bij elkaar, ik kan mijn behoefte aan optreden botvieren en ik kan beelden maken. Zelfs mijn maquettes kan ik erin kwijt; ik laat ze bewegen.
P: Hoe stelt de leek zich dat voor?
H: Laat de leek zich een stad voorstellen van grote kartonnen dozen waartussen broodjes aan touwtjes worden voortgetrokken bij wijze van auto's. Of de Eerste Wereldoorlog in een grote zandbak met boompjes van peterselie die worden platgebrand met een spuitbus kruipolie.
P: Hoe heeft je idee voor Beeldspoor zich ontwikkeld?
H: Ik wilde iets met goud en een hoop gespetter. Het werden sieraden als première publiek en een souvenir van de Sint Pieter als theater.
P: Waarom?
H: De Rotterdamse Schouwburg is een doos zonder opsmuk en het publiek is ook al zo grijs gekleed. Het theaterbezoek is eigenlijk een grijze massa met grijze jassen die een grijze doos inschuiven. Ik wilde volkomen het tegendeel maken.
P: Je hebt wel vaker met beeldsporen in deze schouwburg te maken gehad hè?
H: Na de eerste voorstelling waar ik hier aan meewerkte, moest de parketvloer vernieuwd worden en bij een tweede brandde 's nachts de hele studio af inclusief ons decor.
P: Ik hoop dat je aluminiumplaat geen ongeluk brengt.
H: Ik hoop dat de schroeven het houden.
gezegd en geschreven door Pauline Kalker en Herman Helle
