In Flou zet Abke Haring haar zoektocht voort naar de balans tussen stilte en gesproken woord, tussen choreografie en conversatie. Ze zoomt in op twee personages, een vrouw en een man, die een onverteerd stuk verleden delen.
Haring: “Wat mij bij het voorbereiden en schrijven van Flou vooral drijft, is de vraag ‘wat is denken in stilte en wat is denken in tekst?’ Dat hield me al eerder bezig, maar mijn fascinatie voor wat wel en niet praten is, is me in Hout nog duidelijker geworden. Ik ben op zoek naar een vorm daarvoor en ik denk dat die vorm dialoog genoemd wordt. Maar het zou ook een duet kunnen zijn of een duel.

”Zonderling tot op het bot”, zo omschreef De Volkskrant Abke Harings voorstelling Hout, die ze in 2010 bij het Toneelhuis maakte. Haring monteerde woorden en beelden tot indringende sferen. Triptheater. Nu eens duister, dan weer poëtisch, en regelmatig humoristisch.

Over Flou
“Zo vaag de titel klinkt, zo scherp en gestileerd blijkt FLOU op scène, met een paar prachtige poses. (…) Zo kraakhelder was Abke Haring nog nooit.” **** - Wouter Hillaert in De Standaard

“Met het mooie FLOU slaagt ze erin de afstand met het brede publiek aanzienlijk te verkleinen. En dat zonder in te boeten aan eigen eigenzinnigheid. Grote kunst, als u het ons vraagt.” - Stijn Dierckx in De Morgen

“Flou is Haring op haar best. Het stuk is tegelijkertijd poëtische beeldende kunst en intrigerend theater. Decor, licht, geluid, spelers en rekwisieten versmelten tot een ijzingwekkend stilleven dat uiterst herkenbaar is en tegelijkertijd maximale invulling van de toeschouwer mogelijk maakt.” – Els Van Steenberghe in Focus Knack